Cagliari, stad der steden

Beste vrienden, 

We rijden langs de kust richting de Sardijnse hoofdstad Cagliari. Er is hier een flinke olieraffinaderij, met een kilometerlange steiger om de olie uit de olietankers te pompen, die op de rede op hun beurt liggen te wachten. 

In de nabijgelegen lagunes trekken de flamingo’s zich echter niets aan van al dat geweld, en scharrelen onbewogen hun lievelingskostje bij elkaar. 

In de stad is aan het waterfront een handig groot parkeerterrein. Het is niet duur en gedurende de ‘pranzo’ (lunch) zelfs gratis. Het heeft vannacht en vanmorgen geregend, en de temperatuur is nog aangenaam. We trekken welgemoed de stad in. Cagliari is natuurlijk zo oud als de eerste bewoners van Sardinië, maar de Pisanen, die hier in de middeleeuwen landden, troffen verlaten ruïnes aan, en aldus begonnen ze opnieuw.

De Santa Maria Assunta e di Santa Caecilia werd gebouwd door de Pisanen, die thuishoorden in Pisa aan de overkant van de Thyreense zee, op het vasteland van Italië. De buitenkant van deze Dom lijkt erg op de beroemde gebouwen in Pisa. Dat klopt, want in 1930 werd de aangegroeide barokke buitenkant volledig gestript en de oorspronkelijke facade hersteld. Van binnen is het wel allemaal barok.

De oorspronkelijke preekstoel uit Pisa is evenwel nog in gedeelten te herkennen: er zijn vier marmeren leeuwen, die eens de basis vormden voor de preekstoel, en de preekstoel zelf is in tweeën gezaagd en links en rechts bij de voordeur aangebracht. De beroemde crypte bevat  reliquieën van vele heiligen, elk netjes opgeborgen achter hun eigen monumentje. Zo zien we onder andere St. Ignatius, St. Antiochus en St. Laurentius. Er verdwijnt een passende gave in de gleuf ter bestrijding van de kosten, gemaakt in de loop der eeuwen. Zoveel heiligen, zoveel verhalen.

Het Archeologisch museum is zoals altijd weer erg interessant. Als hoogtepunt stippen we even de prachtige collectie ‘Bronzi’ uit de Nuraghi tijd aan. De beeldjes zijn vervaardigd middels de lost-wax methode, wat elk beeldje per definitie uniek maakt. Het is interessant om de verschillen en overeenkomsten te ontdekken met de hedendaagse Afrikaanse beeldkunst, die ook gebruikt maakt van dezelfde cire-perdue methode.

De gegraveerde steen waarop voor de eerste keer ‘Sardinië’ vermeld staat, is hier ook te zien. Zij het in Phoenicisch schrift, van rechts naar links, en zonder klinkers. 

Vanaf het Bastione di Saint Remy heb je prachtig zicht op de haven, de lagunes, en de pittoreske straatjes van Cagliari. 

De sfeer op straat is ongedwongen, niemand wil je smartphone stelen, niemand wil je een terrasje op praten. Alles is authentiek oud. Wat een leuke stad!