Carbonia & loggia lunch

Beste vrienden,

Het is hier nog steeds dik boven de dertig graden, en dat beperkt ons toch wat in onze ongebreidelde energie. Een wandeling kan maar een kwartier duren, want alleen ‘Mad Dogs & Englishmen go out in the Midday Sun’. Piano piano is het parool.

We nemen een kijkje in Carbonia, een mijnwerkersstadje dat hier in de jaren dertig van de vorige eeuw gesticht werd door Mussolini ten behoeve van de kompels in de kolenmijnen. 

Het stratenplan van deze ‘Città del Novecento’ is on-Italiaans ruim van opzet, en het Piazza Roma heeft een bepaalde grandeur. 

Aan het plein ligt behalve het Palazzo Municipale ook de Chiesa di San Ponziano. Sint Pontianus stierf als martelaar voor het geloof tijdens het bewind van keizer Marcus Aurelius. Deze heerste over het Romeinse Rijk ná Augustus, maar vóór Caracalla. De beschilderde gipsen heiligenbeelden in de kerk komen mij vertrouwd over als oud-misdienaar, evenals de biechtstoelen en de mooie houten kruisgang.

De overdekte mercato stamt zo te zien ook uit de dertiger jaren. Vroeg in de ochtend zal het drukker zijn dan nu.

Op de vleesafdeling van de plaatselijke Conad zien we producten die je niet in elke Albert Heijn zult vinden. Gelukkig hebben ze ook gehakt voor onze bolognese van vanavond.

Onze gastheer in onze Villa di Nuraghi kwam gisteren aanzetten met prachtige vijgen. We kochten er mooie Sardijnse ham bij, voor de lunch. Er is ook een brood, dat er meer uitziet als een stegosaurus. En de tonijnsalade maken we vandaag zelf.

De Kuifje-biografie is uitgelezen in de schaduw van onze patio. De wording van Hergé’s laatste album, Kuifje en de Picaro’s (1976) is uit de doeken gedaan. Thuis wachten alle albums op mij, om gretig herlezen te worden, en met een vernieuwde blik.