Complesso megalitico di Biru `e Concas

Beste vrienden,

Menhirs kennen we natuurlijk allemaal uit de Asterix-strips. Maen-hir is Bretons voor iets als hoge steen. Ook op Sardinië zijn er menhirs, maar ze heten hier Perdas Fittas (begraven steen). Vandaag mennen we onze Pinda een flink stuk het binnenland in teneinde wat van deze menhirs op de kop te tikken. Bij wijze van spreken dan, want bij Transavia gelden ze niet als handbagage, maar als gestolen erfgoed. Het is een lange en bochtige, maar prachtige rit door heuvelachtig terrein, dat er wat droog doch verrassend vitaal uitziet. Er zijn eikenbossen in kreupelformaat, dikbladige mediterrane struikgewassen die een zoetige doch pittige geur verspreiden, en natuurlijk de vele strookjes wijngaard, waar zo te zien binnenkort een beste oogst vanaf gaat komen.

Nabij het stadje Sorgono vinden we het mooie Complesso megalitico di Biru `e Concas, waar volop menhirs te bewonderen zijn. Er is een mooi parkeerplekje onder een boom in de schaduw, er is geen biglietteria, maar wel een trappetje over de muur. De schapen op het terrein mogen niet ontsnappen.

Het complex is keurig gedocumenteerd middels teksten op ceramieken tegels, die ingelegd zijn in granieten tafels, en de routes zijn gemarkeerd met vierkante ook weer granieten stenen. Daar heb je over 40 jaar ook nog wat aan! 

Het terrein wordt beschaduwd door vele kurkeiken, waar zo te zien regelmatig een kurkoogst aan wordt onttrokken. De Sardiniërs hebben het niet zo op die moderne schroefdoppen op de wijnflessen. 

Al met al maken we een prettige en zeer culturele wandeling, alhoewel onze 2-liter fles water tegen het einde wel ledig is. Plus we scoren dus een paar mooie rijen met perdas fittas. 

Sommige zijn helaas omgevallen en gebroken. Het is toegestaan om daarop te gaan zitten, terwijl je een koele dronk tot je neemt. 

Op de terugweg komen we nog een volkstuin tegen, ter overname. De wilde venkel doet het hier in ieder geval goed. Als je een klein takje afbreekt en fijnwrijft op je vingers, is dat genoeg voor een aangename wolk van aromatische anijsige geur.

Er zijn hier vele stuwmeren die het water 's winters opvangen en bewaren voor de droge tijd. Dit zijn eigenlijk de cisternes van deze tijd. En het oogt ook nog aardig. 

 

Wat schaft de pot vanavond? Een bord pasta (Gnoccetti Sarda) met pesto uit een potje, vermengd met een restje panna (slagroom) en besprenkeld met blokjes peccorino kaas en verse basilicum blaadjes. Vooraf een eenvoudige gemengde sla met een vinaigrette van citroensap en goede olijfolie. En voor erbij een witte Aragosta frissante. Die wijn herkenden wij van de pizzeria ‘La Tentazione’ nabij Ferrara, waar wij jaren geleden dé pizza Frutti di Mare mochten verorberen. Die lui daar kwamen overigens uit de buurt van Napels. 

Tenslotte: condoleances voor de Engelse Koninklijke familie. We noemden onlangs Elizabeth II brutaalweg 'Queenie'. Maar dit met alle affectie van de wereld.