De grotten van Su Mannau en de tempel van Antas

Beste vrienden,

Vandaag hebben we een bergetappe. Onze Pinda moet vol aan de bak om alle passen en haarspeldbochten te overmeesteren. Maar gelukkig hebben we geen haast. En we tokkelen overal in rustig tempo doorheen. Af en toe pakken we een parkeerhaventje voor een foto om jullie ook iets mee te geven van het heerlijke landschap.

Onze ervaring voor een aangename autorit hier is ‘Arko aan’ (alle ramen kunnen open). Je stapt zowieso bezweet in de auto en door de rijwind wordt alles snel fris. Met de airco aan en de ramen dicht wordt het niks. In de buurt van Fluminimaggiore vinden we de grotten van Su Mannau. Bij de biglieterrina scoren we ons broodje tonijn, en wat lekker koel water. Onze gids is een heel aardige dame, en is dezelfde als die van het broodje tonijn. Is die Grotto di Nettuno te overtreffen? Jawel! Nee. Ja, toch wel! Su Mannu heeft zijn eigen charme. Kijk zelf maar. Een mooie plek voor een James Bond scene, met achtervolging en Dom Perignon toe.

De tempel van Antas ontleent zijn naam aan het naburige riviertje Antas. Reeds in Nuraghi tijden vonden hier godsdienstige plechtigheden plaats. De Puniërs hadden hier ook een tempel gewijd aan Sidd Addir, een god die ze hadden overgenomen van de Nuraghi. Van de Punische tempel is weinig over, wat er nu nog staat is wat er overgebleven is van een tempel uit de tijd van Augustus, de eerste Romeinse keizer (v.a. 27 B.C.) , en opgeknapt ten tijde van keizer Caracalla. We hebben indertijd nog de thermen van Caracalla in Rome bezocht. Eén en al marmeren grandeur, maar wel ook toe aan een onderhoudsbeurtje, 

Laat in de middag checken we in in Villa Nuragica in het plaatsje Nuraxi Figus. Nou, dat inchecken heeft niet veel om het lijf: we openen een sleutelboxje met een ons toegezonden code, en we appen een foto van onze rijbewijzen naar Natalia. Het appartementje is evenwel mooi, groot en brandschoon. We moeten nog wel even naar de Eurospin in Portoscuso voor wat victualieën. Daar hebben ze alles voor weer een feestmaal: cactusvijgen, zwaardvis (in de aanbieding), verse pasta en Italiaanse knoflook. Chinees spul hoeven ze hier niet. En voor morgen een espresso uit zo’n aluminium percolator.

We dineren met gefrituurde Sebadas, pasta gevuld met kaas, en besprenkeld met honing (zie een vorige aflevering). Vervolgens bakken we de zwaardvis in olijfolie, en doen er van die intens smakende tomaatjes bij en wat capperi, en natuurlijk wat knoflook. Peper hebben we niet, maar wel pepe lungo, dat uit Indonesië komt. Kenden we niet, maar bij deze goedgekeurd.