Motormuizen en Capo Coda Cavallo

Beste vrienden,

Vandaag zijn we kampioen kilometers vreten. Eerst ontbijten we in alle rust op de het terras op de terzo piano van ons heerlijke Arbatasar Hotel. Er is uitzicht op zee, een fris briesje, lekker vers fruit en veel zoete taart, en niet te vergeten een cappuccino-apparaat, dat ik mijn werkgever van harte kan aanbevelen. 

De SS (Super Strada) 125 voert ons langs de Gola di Gorropu, dat is een beroemde kloof, waar je kan wandelen. Dat gaan we vandaag niet doen, want dat kost je de rest van de dag. Volgende keer beter. De superstrada 125 is ook een Walhalla voor motorrijders. Het wegdek is met cement aan de bergwand geplakt, en bestaat uit eindeloze aantallen huiveringwekkende haarspeldbochten, die onweerstaanbaar zijn voor de Ducati’s, de Bmw’s en de Harley Davidson’s. Op deze zondag zijn er blijkbaar ook motorrijders die nog liever in een hoger Walhalla verkeren, samen met Bertus op zijn Norton en Tinus op de BSA. Het is serieus uitkijken geblazen. Gelukkig gaat vandaag alles goed.

In Santa Lucia aan de kust gebruiken we een luie zondagnamiddaglunch met typisch Sardische culurgiones met bottarga, en gezeten onder een afdak met rijpe druiven.

We rijden ook nog even langs Capo Coda Cavallo. Volgens de folders is dit ‘un Luogo Simbolo della Sardegna’ oftewel een plek die Sardinië mooi samenvat. We worden niet teleurgesteld, het uitzicht is zo mooi dat er steeds mensen in onze ‘usfie’ gaan staan te telefotograferen, vandaar de ietwat geamuseerde blik in onze ogen.

Iets boven Olbia begint de Costa Smeralda, de kust van smaragd. Hier hebben we in het plaatsje Arzachena een appartementje gehuurd. Alles is er, een keuken, een zitkamer, twee slaapkamers, een badkamer, airco en een patio. Het interieur evenwel is een ratjetoe, niets past bij elkaar, het is echt een Villa Kakelbont. Maar het kan ons niks bommen, Pipi Langstrumpfen, lange neus! Vandaag veel kilometers, veel bochten en veel voldoening.