Van Olbia Airport naar Amsterdam Airport

Beste vrienden,

Hier nog de bekende nabrander:

De koffers zijn gepakt en in de Panda gestuwd en het ontbijt zit achter de kiezen. We droppen de sleutels van ons appartementje in Arzachena conform istruzzione in de brievenbus en gaan op weg naar het vliegveld van Olbia. Aangezien we pas ‘s middags vliegen, hebben we geen haast en kunnen we nog wat leuke dingetjes doen. 

We bezichtigen  eerst de Roccia il Fungo, midden in Arzachena. Het is een uitgeslepen rots die inderdaad sprekend op een paddestoel lijkt. Buiten de stad liggen nog de Nuraghe Albuccio en de Tomba di Giganti di Moru. We kunnen er maar geen genoeg van krijgen …

Het lijkt ons raadzaam om niet al te laat op het vliegveld te arriveren vanwege eventueel gedoe met het schema. En we moeten de Panda ook nog inleveren. Die kan na drie weken wel een wasbeurtje gebruiken, hoewel we eerder enige volle voltreffers van vogels van de motorkap hebben losgeweekt.

Olbia Airport heet voluit Olbia Costa Smeralda Airport, en dat is natuurlijk een prachtige naam. Onze Transavia vlucht verschijnt in de vorm van een Boeing 777 van de KLM en is mooi op tijd. We hebben ruim de tijd om in de vertrekhal leuke plaatjes te schieten, en na het opstijgen schieten we er nog meer vanuit het vliegtuigraampje.

En zowaar treffen we boven Schiphol wederom een fotogeniek luchtruim. De naam Schiphol komt reeds in de 15e eeuw voor in oude documenten, en is een samentrekking van de oude Gothische woorden 'Skip' (hout om te hakken) en 'Holl' (laaggelegen land). Aldus de Schiphol site.

De verdere logistieke afhandeling van onze reis is het vermelden niet waard: we nemen de intercity richting Den Haag, stappen in Leiden uit, nemen buslijn 50 richting Haarlem, die ons vrijwel voor de deur van onze Boomhut dropt. We zijn weer thuis.

Een volle pont en het volle pond

Beste vrienden, 

Dit is helaas onze laatste dag in Sardinië. Morgen nemen we het vliegtuig terug naar Amsterdam. Ter acclimatisering hebben we al twee dagen lang geen temperaturen van boven de dertig graden gesignaleerd. Onze bagage puilt nu uit van de fijne reiservaringen.

We besteden deze kostbare laatste dag aan een tripje over La Maddalena eiland. Hiertoe schepen wij ons met auto en al in op de Agata (thuishaven Napoli). Deze pont heeft blijkbaar een eerder leven gehad. Volgeladen varen wij naar de overkant.

Het eiland Maddalena is natuurlijk niet groot, maar onze panoramische route bevat weer vele uitmuntende vergezichten.

Bij ons tripje krijgen we het eiland Caprera gratis cadeau. Het ligt zo dichtbij Maddalene dat we er over een dam heen kunnen rijden. Er is hier weer een keur aan leuke strandjes, en je kan wandelen in koele wuivende pijnboomwouden, nou ja, het zijn eigenlijk woudjes, het is allemaal erg overzichtelijk. Voor de inwendige mens kan je ook onder de pijnbomen gaan zitten, met een ciabatta met tomaat en een frisse Ichnusa Limone. Dat is nog net geen Radler 0.0, maar komt met 2% in de buurt. 

Caprera is ook een beetje een bedevaartsoord voor alle Italianen: hier overleed in 1882 op zijn landgoed de Italiaanse vader des vaderlands Guiseppe Garibaldi. Hij is bekend van de talloze piazzi Garibaldi die je in elke Italiaanse stad kan vinden. Samen met Cavour en Mazzini (nog meer straten en pleinen) gaf hij vorm aan de Italiaanse staat. Met slechts 1000 soldaten landde hij indertijd ook op Sicilië. En dat hoort sindsdien ook bij Italië, min of meer per ongeluk. De voetbal bij de laars.

In het knollige plaatsje Maddalene nemen we nog een laatste aperol-spritz op een terrasje, alvorens we ons melden bij de imbarcazione. Even opletten, er zijn twee concurrerende lijnen, en ze nemen elkaars passagiers niet mee. Onze boot wordt de Pace, zusterschip van de Agata.

Beste lezers van dit blog, zeer bedankt voor het meelezen. Ik hoop dat jullie onze reis een beetje leuk hebben meebeleefd. Wij hebben in ieder geval het volle pond gekregen. We hopen op een thuisreis zonder wederwaardigheden, maar een nabrander kan natuurlijk altijd. Beste lezers, tot een volgende keer!

Gallura in galore

Beste vrienden,

We raken zo langzamerhand aan het einde van onze reis en vullen vandaag nog wat gaatjes op. Onze Panda brengt ons vandaag weer in de richting van La Maddalena, maar we blijven op het ‘vasteland’. Het plaatsje Porto Rafael ligt aan de kust en is in de jaren vijftig gesticht. Er staan alleen maar villa’s, en er is een kleine jachthaven. Via een klein voetpaadje kom je op een geheim strandje dat uitkijkt over het water richting het eiland La Maddalene. We gaan toch eens kijken wat een tweede huis hier doet, hoewel teleurstelling op de loer ligt.

Vlakbij is ook het Spiaggia di Nelson. Jaren voor zijn beroemde slag bij Trafalgar lag admiraal Nelson hier met een vloot van de English Navy voor anker. We komen terecht bij het Fortezza di Monte Altura, dat helaas dicht is wegens siesta, maar vanaf de onderste transen heb je toch weer een mooi uitzicht op de archipel.

In de buurt van Arzachena waar we logeren, bezoeken we nog een paar prehistorische sites; anders krijgen we misschien spijt dat we er niet genoeg gezien hebben. Bij de Necropoli di Muri vinden we cirkelvormige bouwsels uit het zesde millenium voor Christus. Deze zijn typisch voor deze streek: Gallura. 

Vlakbij is de Tomba di Giganti Li Loghi. Er is een imposant front met grote megalithen, die weerspiegeld worden door het bergmassief in de verte. Of is het andersom? Hier in de buurt zijn nog veel meer opgravingen, in galore (overvloed). 

Maar genoeg is genoeg, in ieder geval voor dit blog.

Arcipelago della Maddalena

Beste vrienden,

Vlakbij waar we logeren ligt in de smaragdgroene Mediterranée, de La Maddalena Archipel. Het is een idyllische eilandengroep, die ruim is voorzien van mooie strandjes, kristalhelder water en prachtige vergezichten. Het plaatsje Palau leeft van de dagcruises, die voor elke beurs aangeboden worden. Je kan het zo gek maken als je wilt. Een motorjacht voor jezelf, een zeilboot met bemanning, of zoals wij, een standaard cruise met het hoi-polloi. De keuze is prima: de boot is niet volgeboekt er is dus ruimte zat op het zonnedek, en we gaan bijna alle eilandjes af, al leggen we niet overal aan. Je kan overigens ook alleen naar Maddalena met de ferry, die stoomt de hele dag door heen en weer.

Af en toe leggen we aan bij een eilandje, zoals hier bij Isola Spargi. Behalve eventjes aan het strand liggen, kan je hier ook wilde zwijnen spotten.

Hier worden onze voeten gespoeld bij het aan weer boord gaan na een strand bezoek. Eerst denken we dat het een aardig piratenritueel is, dat speciaal voor het toerisme nieuw leven is ingeblazen. Maar in werkelijk is het de harde wet. Men mag geen strandzand meenemen van de Maddalena eilanden. Ook niet onder je slippers.

Op het eilandje Budelli ligt het beroemde Piaggia del Cavaliere. Hier mag je zelfs niet eens gaan liggen, want een strenge badjuf fluit je meteen terug met haar scheidsrechtersfluitje. Je mag wel zwemmen in het kristalheldere water.

Zo gaan we langs alle eilandjes van het archipel, we komen nog langs Razolli, Santa Maria, Caprera, Santo Stefano en natuurlijk La Maddalena. Als we bijna de haven van Palau binnenlopen, zien we nog de Rocca del Orso, een rots die door de mistralwinden in de vorm van een beer is uitgesleten.

Al met al een onvergetelijke dag. Met dank aan de bevolking van Palau, die dit dagelijkse massale ballet over het water zo georganiseerd heeft, dat het allemaal vanzelf lijkt te gaan, Maar achter de ongedwongen facade draait het machtige logistieke raderwerk. De vertrektijden van de boten zijn op elkaar afgestemd ter voorkoming van obstipatie, en niet elke boot mag overal aanleggen, en als je wegvaart van een strandje zijn er snelle rubberboten die het anker voor je uit de zeebodem trekken.

Costa Smeralda en Porto Cervo

Beste vrienden,

Nou, we zijn helemaal geen strandmensen, maar als je zo dichtbij de Costa Smeralda bivakkeert, dan kan je er niet onderuit om één keer je tenen in het zand te steken. We komen terecht op Spaggia Capriociollo Ovest. Het parkeren kost een godsvermogen, maar hiervoor mag je wel gratis je vierkante metertje strand uitkiezen. Wij liggen natuurlijk weer met een boomwortel in de rug, maar verder is het uitzicht onovertroffen. En het water is inderdaad smaragdgroen.

We gebruiken de lunch in Il Pirata bij het strand. Er klinkt harde Italiaanse R&B uit de speakers, maar het bier is ‘alla spina’ (van het vat), en lekker koud. 

‘s Middags rijden we nog even naar Porto Cervo, waar alle miljardairs ter wereld een zomerhuis hebben, tenminste als ze ertussen komen. De haven ligt maar halfvol met poenige jachten, want het seizoen loopt ten einde. We zien ook weinig Russische vlaggetjes. Wel hebben we uitzicht op de mooie Stella Maris kerk, architect Michele Busiri Vici  heeft goed naar Hundertwasser gekeken.

En wat is er nou geiniger dan een volledig gerestaureerde citroengele Citröen Mehari voor bij je vierde huis? Die dingen worden aardig zeldzaam de laatste jaren. Míjn volgende Mehari wordt oranje, niet vanwege Prinsjesdag, maar vanwege de Aperol-Spritz die we nu in ons eigen achtertuintje aan het drinken zijn.

Santa Teresa Gallure en Cuore di Bufala

Beste vrienden,

Vandaag rijden we naar Palau, aan de kust. Het is hier flink toeristisch, want het is hier ook erg mooi. In Palau kan je de pont nemen naar Isola Maddalena, het hoofdeiland van de Maddalena archipel. De Mediterranée is hier op zijn blauwst. Ook kan je hier te kust en te keur boottochtjes maken. We gaan nog een keuze maken.

Even voorbij het plaatsje Santa Teresa Gallure bezoeken we nog Capo Testa.

Op deze promontory zijn de rotsen in bizarre vormen uitgeërodeerd, en het is een bezoekje meer dan waard. Tenminste als je je auto ergens kwijtkan. Parkeren is in Italië altijd een beetje een melée, maar hier is het melée in het kwadraat. Met vies geluk bemachtigen we evenwel een gratis plekje vlakbij de ingang van Capo Testa.

En als vette bonus kan je aan de overkant van straat Bonifatius Corsica zien liggen. Die straat is vernoemd naar het plaatsje Bonifacio op Corsica. Napoleon is geboren op Corsia. We hebben stapels foto’s van bedden waar Nappie ooit heeft geslapen in Italië. En Elba is hier ook niet ver vandaan.

Laten we eens kijken wat we vandaag zoal uit de supermarkt hebben meegenomen. We beginnen met fiori di zucca, oftewel pompoenbloemen. Die vullen we met Philadelfia en wat kruiden, halen ze door beslagje en frituren maar. Als sla hebben we een cuore di buffala (het hart van een buffel). Dat is een grote en heerlijk frisse slatomaat die op z’n best is als ie nog wat groenig is.

We snijden ‘m in plakken, doen er mozzarella op (gewoon met je vingers uit elkaar trekken) en ook wat verse basilicum. En dan heb je zomaar weer de kleuren van de Italiaanse vlag. Een beetje olie en azijn erover en klaar is de sla. Buon appetito!